Forum Krótkofalarskie PKI

SP1AP pisze:

No właśnie, ale "ktoś" się uparł i nie chce przyznać, że u nas, krótkofalowców SWL oznacza nasłuchowca i że skrót SWL używany przez nas pochodzi od "Short Wave Listener", prościej już chyba nie można! (...)

Z całym szacunkiem, mnie się wydaje, że SWL oznacza nasłuch, a nie nasłuchowca. Z tego powodu podane jest rozwinięcie skrótowca jako "Shortwave Listening" lub "Short Wave Listening". Ale może się mylę. Z chęcią poczytam co inni na ten temat napiszą.

Nie, niestety! W wykazie skrótów slangu amatorskiego w odróżnieniu od HAM(nadawca) SWL oznacza nasłuchowca(Short Wave Listener).

Do poczytania:

http://swarl.org/article/materials/about-swarl/swl-short-wave-listening-hobby

https://pzk.org.pl/download.php?action=subcat&id=64

EI2KK pisze:

(...)

Jak nazwac osobe, ktora nasluchuje w celach hobbystycznych sygnalow z sond kosmicznych?
Zadawalem podobne pytanie juz kilka razy i jakos nikt nie pokusil sie o odpoiwiedz..
(...)

Na chwilę obecną nie przychodzi mi nic do głowy - jest to niewątpliwie radiokomunikacja satelitarna.
Natomiast ten co słucha fal radiowych elektromagnetycznych pochodzenia pozaziemskiego (naturalnego) to radioastronom, a nie nasłuchowiec

Zigi na tej stronie jest "Short Wave Listener"
http://www.astrosurf.com/luxorion/qsl-cqdx.htm

Czytam właśnie "Krótkofalowca Polskiego" 12/1931. Nie ma w nim słowa SWL, natomiast jest dział Nasłuchy w którym kilka razy występują: "komunikat nasłuchowy" lub "wykaz nasłuchów". Oba dotyczą stacji radioamatorskich z całego świata.

Takie dyskusje jak ta ostatnia o rozwinięciu skrótu "SWL" bardzo mi się podobają.
Jest trochę ciekawej historii i nie ma "osobistych wycieczek".
Dobrej nocy życzę wszystkim czytającym.

Cytuję fragmenty z PT, dotyczące słuchania i służby radiokomunikacyjnej amatorskiej. Sami oceńcie proszę, czy można bezkarnie słuchać poza pasmami radioamatorskimi.

Na brązowo zaznaczyłem ciekawostkę o której nie wiedziałem wcześniej może w tym jest nadzieja dla naszego hobby i prowadzenia nasłuchów?


Moje wnioski w temacie nasłuchów w Polsce:
a) Tylko urządzenia odbiorcze (nie posiadające nadawania) nie wymagają pozwolenia.
b) Pomimo legalnego posiadania skanera, zakazane jest zapoznawanie się (czyli słuchanie ze zrozumieniem), utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu (użytkowników końcowych, czyli .... i wymieńcie tutaj sobie kto jest użytkownikiem końcowym... Chyba można tu wypisać długą listę wszystkich pracujących poza pasmami radioamatorskimi, nawet użytkowników PMR).
c) Legalne wydaje się być odbieranie sygnałów zakodowanych np. ze źródeł komercyjnych nie przeznaczonych do publicznego odbioru, jednak bez dekodowania ich - czyli bez zapoznawania się z treścią

Zachęcam do rozmowy na ten temat!

PS. Tyle edycji, aby poprawnie pokolorować tekst.



Dz.U. 2004 Nr 171 poz. 1800 USTAWA z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
Opracowane na podstawie: Dz. U. z 2014 r. poz. 243, 827, 1198, z 2015 r. poz. 1069.


Art. 2. Określenia użyte w ustawie oznaczają:

29) publiczna sieć telekomunikacyjna – sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;

30) publicznie dostępna usługa telefoniczna – usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników, dla inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, połączeń telefonicznych krajowych lub krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej;

31) publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna – usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników;

35) sieć telekomunikacyjna – systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju;

36) służba radiokomunikacyjna – nadawanie, przesyłanie lub odbiór fal radiowych dla wypełnienia zadań określonych dla danej służby w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych;

37) służba radiokomunikacyjna amatorska – służbę radiokomunikacyjną mającą na celu nawiązywanie wzajemnych łączności, badania techniczne oraz indywidualne szkolenie wykonywane w celach niezarobkowych przez uprawnione osoby wyłącznie dla potrzeb własnych;

45) urządzenie radiowe – urządzenie telekomunikacyjne umożliwiające komunikowanie się przy pomocy emisji lub odbioru fal radiowych;

46) urządzenie telekomunikacyjne – urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji;


48) usługa telekomunikacyjna – usługę polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej;

49) użytkownik – podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej lub żądający świadczenia takiej usługi;

50) użytkownik końcowy – podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej lub żądający świadczenia takiej usługi, dla zaspokojenia własnych potrzeb;

Art. 144. 1. Nie wymaga pozwolenia używanie urządzeń radiowych przeznaczonych wyłącznie do odbioru .

2. Nie wymaga pozwolenia używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego:

2) używanego, zgodnie z przepisami międzynarodowymi, w służbie amatorskiej przez cudzoziemca oraz obywatela polskiego stale rezydującego za granicą podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jednorazowo pobyt taki nie jest dłuższy niż 90 dni;

Art. 149. 1. Obsługiwanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego, używanego w radiokomunikacji lotniczej, morskiej i żeglugi śródlądowej oraz w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej, wymaga posiadania świadectwa operatora urządzeń radiowych.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób wykonujących obowiązki w zakresie zadań komórek organizacyjnych i jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych oraz podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 3.

Art. 150. 1. Prezes UKE wydaje świadectwo operatora urządzeń radiowych na podstawie pozytywnego wyniku egzaminu z wiadomości i umiejętności osoby ubiegającej się o świadectwo operatora urządzeń radiowych oraz po udokumentowaniu przez nią wymaganej praktyki.

2. Egzaminy osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych przeprowadza komisja powołana przez Prezesa UKE, a w służbie radiokomunikacji lotniczej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Prezes UKE może powierzyć przeprowadzanie egzaminów:

1) w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej – organizacji zrzeszającej radioamatorów;

3. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych pobiera się opłaty.

4. Minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje i wzory świadectw operatora urządzeń radiowych, zakres wymogów egzaminacyjnych, zakres, tryb i okres niezbędnych szkoleń oraz praktyki,

2) termin złożenia wniosku o wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych albo jego odnowienie, tryb przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminów poprawkowych, sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, a także wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu i wydanie świadectwa, kierując się zasadą, że nie powinny one stanowić bariery dla osób zainteresowanych obsługą urządzeń radiowych
– biorąc pod uwagę międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne oraz przepisy międzynarodowe.

Art. 151. Osoby posiadające odpowiednie świadectwo operatora urządzeń radiowych, wydane przez Prezesa UKE lub przez uprawniony do tego organ zagraniczny, mogą obsługiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej urządzenia radiowe nadawcze lub nadawczo-odbiorcze, wykorzystywane dla potrzeb radiokomunikacji lotniczej albo radiokomunikacji morskiej i żeglugi śródlądowej, zgodnie z międzynarodowymi przepisami radiokomunikacyjnymi.

Art. 160.
3. Osoba, która korzystając z urządzenia radiowego lub końcowego, zapoznała się z komunikatem dla niej nieprzeznaczonym, jest obowiązana do zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej. Przepisy art. 159 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

-----------

Tajemnica telekomunikacyjna i ochrona danych użytkowników końcowych

Art. 159. 1. Tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych, zwana dalej „tajemnicą telekomunikacyjną”, obejmuje:
1) dane dotyczące użytkownika;
2) treść indywidualnych komunikatów;
3) dane transmisyjne, które oznaczają dane przetwarzane dla celów przekazywania komunikatów w sieciach telekomunikacyjnych lub naliczania opłat za usługi telekomunikacyjne, w tym dane lokalizacyjne, które oznaczają wszelkie dane przetwarzane w sieci telekomunikacyjnej lub w ramach usług telekomunikacyjnych wskazujące położenie geograficzne urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;
4) dane o lokalizacji, które oznaczają dane lokalizacyjne wykraczające poza dane niezbędne do transmisji komunikatu lub wystawienia rachunku;
5) dane o próbach uzyskania połączenia między zakończeniami sieci, w tym dane o nieudanych próbach połączeń, oznaczających połączenia między telekomunikacyjnymi urządzeniami końcowymi lub zakończeniami sieci, które zostały zestawione i nie zostały odebrane przez użytkownika końcowego lub nastąpiło przerwanie zestawianych połączeń.

2. Zakazane jest zapoznawanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że:
1) będzie to przedmiotem usługi lub będzie to niezbędne do jej wykonania;
2) nastąpi za zgodą nadawcy lub odbiorcy, których dane te dotyczą;
3) dokonanie tych czynności jest niezbędne w celu rejestrowania komunikatów i związanych z nimi danych transmisyjnych, stosowanego w zgodnej z prawem praktyce handlowej dla celów zapewnienia dowodów transakcji handlowej lub celów łączności w działalności handlowej;
4) będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi.

3. Z wyjątkiem przypadków określonych ustawą, ujawnianie lub przetwarzanie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej.

4. Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do komunikatów i danych ze swojej istoty jawnych, z przeznaczenia publicznych lub ujawnionych postanowieniem sądu wydanym w postępowaniu karnym, postanowieniem prokuratora lub na podstawie odrębnych przepisów.

DZIAŁ XI
Przepisy karne i kary pieniężne

Art. 208. 1. Kto bez wymaganego pozwolenia używa urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego, podlega karze grzywny w wysokości do 1000 złotych.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w sposób uporczywy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

3. Sąd może orzec przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do popełnienia czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

4. Sąd orzeka przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do popełnienia czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, jeżeli ich używanie zagraża życiu lub zdrowiu człowieka. Przepis art. 195 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się niezależnie od wartości przedmiotów, których przepadek orzeczono.

5. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.


Art. 209. 1. Kto:

24) narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 159,

26) przetwarza dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną, dane abonentów lub dane użytkowników końcowych w zakresie niezgodnym z art. 165,

– podlega karze pieniężnej.

1a. Kara, o której mowa w ust. 1, może zostać nałożona także w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę, jeżeli Prezes UKE uzna, że przemawiają za tym czas trwania, zakres lub skutki naruszenia.

3. Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

Art. 210. 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 209 ust. 1, nakłada Prezes UKE, w drodze decyzji, w wysokości do 3% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności.

2. Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes UKE uwzględnia zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe.

3. Podmiot jest obowiązany do dostarczenia Prezesowi UKE, na każde jego żądanie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania, danych niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary pieniężnej. W przypadku niedostarczenia danych, lub gdy dostarczone dane uniemożliwiają ustalenie podstawy wymiaru kary, Prezes UKE może ustalić podstawę wymiaru kary pieniężnej w sposób szacunkowy, nie mniejszą jednak niż:

1) wysokość wynagrodzenia, o której mowa w art. 196 ust. 5 (uchylony) – w przypadku kary, o której mowa w art. 209 ust. 2;

2) kwota 500 tysięcy złotych – w pozostałych przypadkach.

4. Jeżeli okres działania podmiotu jest krótszy niż rok kalendarzowy, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 500 000 złotych, a w przypadku czynów, o których mowa w art. 209 ust. 1 pkt 22a, jeżeli podmiot nie osiągnął w poprzednim roku kalendarzowym przychodu, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 10 000 złotych.

5. Kara stanowi dochód budżetu państwa.

Polecam artykuł (mimo, że w niektórych miejscach niekatulany) Macieja SP9DQY:


http://www.oppzk.poznan.pl/menu/nasluchowcy.html

Odpowiedzią na pytanie "dlaczego tak mało chętnych" jest jedna i bardzo prosta sprawa - bo nikomu to nie jest do niczego potrzebne, a rolę "stażu" w amatorskiej służbie radiowej przejęło pasmo 11 metrów, z całym najgorszym bagażem slangu, zachowań - przecież wszystko tam wolno, jest demokracja. Skoro można w sobotę zdać egzamin, w poniedziałek załatwić formalności, we wtorek kupić Alinko - to już w środę można szaleć na pasmach amatorskich z "ręcznej sztuki" - zadając osłupiające pytania : ... co to jest SWR i gdzie to można kupić, czy tu nadaje się w piątkach czy zerach, jak dorobić tanio dopał do ręcznej sztuki i rozsyłać wokół "siódemeczki", "trójeczki" i "ósemeczki" oraz wytrawne porady antenowe, techniczne i inne na dowolny temat. Lansowany jest pogląd ze egzamin państwowy to nic - uczyć się można już na paśmie z licencją w kieszeni.

sp2lqp pisze:


SP95094KA pisze:


za kądziel łap


Nie pisz tak! Bo jeszcze ktoś pomyśli, że kolejna emisja lub urządzenie do nasłuchów!

Co napisał to tego już nie "odpisze".
Stasiek często pisze takie "cosie".
Np.: "Hej kto po lak na bagnety", czy coś w tym guście.
Jestem ciekawy dlaczego stasiek to pisze, jaki widzi w tym sens, co chce przez takie wpisy osiągnąć, przekazać?
"Muszę" się przyznać, że powinienem trochę od stylu pisania staśka odpocząć.
Z chęcią poczytam jego przyszłe wpisy, mam nadzieję , że będą na temat.

sq5abg pisze:

Następnym razem poprawię sie ...

Nie ma sprawy.
Byle tylko "system wymiany linków" lub coś podobnego nie powodowało kojarzenia z moim znakiem nie napisanych przeze mnie słów, np. w wyszukiwarkach.

sp3qfe pisze:

Polecam artykuł (mimo, że w niektórych miejscach niekatulany) Macieja SP9DQY:


http://www.oppzk.poznan.pl/menu/nasluchowcy.html

Odpowiedzią na pytanie "dlaczego tak mało chętnych" jest jedna i bardzo prosta sprawa - bo nikomu to nie jest do niczego potrzebne, a rolę "stażu" w amatorskiej służbie radiowej przejęło pasmo 11 metrów, z całym najgorszym bagażem slangu, zachowań - przecież wszystko tam wolno, jest demokracja. Skoro można w sobotę zdać egzamin, w poniedziałek załatwić formalności, we wtorek kupić Alinko - to już w środę można szaleć na pasmach amatorskich z "ręcznej sztuki" - zadając osłupiające pytania : ... co to jest SWR i gdzie to można kupić, czy tu nadaje się w piątkach czy zerach, jak dorobić tanio dopał do ręcznej sztuki i rozsyłać wokół "siódemeczki", "trójeczki" i "ósemeczki" oraz wytrawne porady antenowe, techniczne i inne na dowolny temat. Lansowany jest pogląd ze egzamin państwowy to nic - uczyć się można już na paśmie z licencją w kieszeni.

Że też Ci się chciało Armandzie zajmować się tym tematem o tak późnej porze.
Niezły tekst jest pod tym linkiem.
Świetnie, że poruszyłeś we wcześniejszym wpisie temat służby amatorskiej satelitarnej.
Myślę, że to będzie następny kontrowersyjny temat. Może już był taki?
W każdym bądź razie nie będę go zakładał, ale pewnie z chęcią bym się w nim udzielał.
Piszesz "Na brązowo zaznaczyłem ciekawostkę o której nie wiedziałem wcześniej może w tym jest nadzieja dla naszego hobby i prowadzenia nasłuchów?"
Może, kto wie?
Pozdrawiam.

sp3qfe pisze:


SP1AP pisze:



Jeżeli chcemy być precyzyjni, to skrót SWL pochodzi od określenia "Short Wave Listener".
Proponuję skonsultować ze starszą literaturą krótkofalarską.


Zabiłeś mi ćwieka.... Warto sprawdzić, bo może jestem w błędzie. Wydawało mi się, że skrótowiec (akronim) SWL powstał od "słuchania na falach krótkich", które było kiedyś fascynacją usłyszeć jak najdalsze radiostacje komercyjne na falach długich i średnich, a nie od "słuchaczy fal krótkich".

Ale może jestem w błędzie. Sam się z chęcią tego dowiem. Z góry dziękuję.

Za odbiór dalekich stacji komercyjnych AM można było wysłać pocztówkę (obecnie kartę QSL SWL) do redacji. W zamian radiostacje zagraniczne odsyłały piękne jak na tamte czas karty z logo radiostacji AM. Wtedy te kraty były podpisywane imieniem i nazwiskiem lub pseudonimem.

Armand w dalszym ciągu są osoby nasłuchujące stacje komercyjne i wysyłające karty - wiem, ze napływaja np. do Polskiego Radia...

EI2KK pisze:



.....Oddzielny temat jaki sie czesto pojawia na forum, to staz nasluchowy - wtedy wiadomo ze chodzi o nasluchy innych stacji amatorskich.

Zadam tylko pytanie - jaki ma to sens obecnie?

Czy mialby to byc staz o okreslonej dlugosci? ile? Czy nie bdzie to wylanie dziecka z kapiela bo 99% mlodych ludzi nie bedzie chcialo terminowac roku czt dwoch?

Twoje pytanie jest chyba najbardziej konkretnym w tym całym wątku, ma taki sens jak wspomnienie o zeszłorocznym śniegu.
Nikt w obecnym galopującym czasie nie będzie tracił rzeczonego na totalnie bezpłciowe nasłuchy tylko dlatego ze w prehistorii były wymagane, no chyba że ktoś ma takie hobby to jest totalnie zrozumiałe.

Zwróć uwagę kto o tym wiecznie wspomina i do tego wraca(krótkofalarskie długoletnie nasłuchy), tylko ci co do tego zostali zmuszeni.
Jest to porównywalne z budową sprzętu home made, kiedyś w prehistorii tylko taki był dostępny. Dzisiaj idziesz do sklepu i pokazujesz paluchem jaki sprzęt sobie życzysz. Oczywiście hobbyści dalej bawią się w home made co uważam za totalnie normalne.
___________
Greg SP2LIG

Nasłuchowiec to taki jakby krótkofalowiec, który nie może nadawać a jedynie słuchać.
Może raportować odebranym stacjom odbiór i dostawać za to QSLki.

Po takim jednym zdaniu temat powinien się skończyć, a nie wlec w nieskończoność.

Amen.

Marcin

SQ5RWS pisze:

Nasłuchowiec to taki jakby krótkofalowiec, który nie może nadawać a jedynie słuchać.
Może raportować odebranym stacjom odbiór i dostawać za to QSLki.

Po takim jednym zdaniu temat powinien się skończyć, a nie wlec w nieskończoność.

Amen.

Marcin

Ale jak tu wtedy zaistnieć?

EI2KK pisze:




Greg.. moje pytanie o staz SWL bylo retoryczne, z lekkim dodatkiem ironii i szczypta sarkazmu.. liczylem ze jesli ktos odpowie, to raczej zwolennik stazu.. zgadzam sie ze obecnie to idiotyzm...

Może i idiotyzm, ja nie jestem tego wrogiem tak jak nie jestem wrogiem CW. Ale podpowiadać i obiecać to młodym(stażem) jako dopust i przepustkę do wieczności uważam że ci którzy tak podpowiadają zatrzymali się i równają do czasu kiedy ich do tego zmuszano. Zapomnieli tylko że już minęła mam łaskawie pierwsza dekada XXI wieku.
No cóż każdy ma prawo swobodnie wypowiadać się i niech tak pozostanie.
______________
Greg SP2LIG

SP6CC pisze:


SQ5RWS pisze:

Nasłuchowiec to taki jakby krótkofalowiec, który nie może nadawać a jedynie słuchać.
Może raportować odebranym stacjom odbiór i dostawać za to QSLki.

Po takim jednym zdaniu temat powinien się skończyć, a nie wlec w nieskończoność.

Amen.

Marcin



Ale jak tu wtedy zaistnieć?

...

SQ5RWS pisze:

Nasłuchowiec to taki jakby krótkofalowiec, który nie może nadawać a jedynie słuchać.
Może raportować odebranym stacjom odbiór i dostawać za to QSLki.

(...)

Marcin

Macinie, coś w tym jest co napisałeś. Jak na dwa zdania to całkiem nieźle opowiedziałeś o całości bez szczegółów!

SQ4CTP pisze:


(...)Że też Ci się chciało Armandzie zajmować się tym tematem o tak późnej porze.
(...)

Tak, w tym temacie. Nie lubię nie znać odpowiedzi. W końcu co roku przez wiele lat aktualizowałem skrypty radioamatorskie aby przygotować innych do egzaminu i zajmuje się z premedytacją aktywnie i dlatego że lubię, nasłuchami radioamatorskimi. Głupio być radioamatorem i nie potrafić dać rzetelnej odpowiedzi laikowi o nasłuchach. Dlatego ponownie przytoczę tu to co udało mi się stworzyć kilka postów w górę, a dotyczący przepisów prawnych związanych z nasłuchami. Bo jak widać po wpisie poniżej przytoczonym, niektórzy nadal chcą bezkarnie robić nasłuchy poza pasmami radioamatorskimi. Myślę, że warto na interpretacją przepisów się teraz skupić, aby nie być laikiem w oczach początkujących w naszym pięknym hobby osób.

EI2KK pisze:

Jak wczesniej napisalem... w swiecie krotkofalowcow amatorow nasluchowiec nasluchuje lacznosci prowadzonych przez licencjonowanych nadawcowcamatorow.

Ale swiat jest nieco wiekszy, mozna zaprzeczac ze on istnieje, mozna udawac ze sie go nie zauwaza, mozna miec za ciasny umysl zeby on sie w nim zmiescil, mozna unikac jak ognia nazywania tych co nasluchuja dxowych stacji broadcastingowych 'nasluchowcami'...
Ale to nie sprawi ze rzeczywistosc sie do takiego myslenia dopasuje...


Armand, nie dziwi mnie ze w wydawnictwie krotkofalarskim znajdujemy info dotyczace tej waskiej dziedziny nasluchow zwiazanej z krotkofalarstwem... mysle ze nie problem znalezc artykuly o SWL stacji broadcastingowych gdzie ani slowa o krotkofalowcach nie bedzie... czy to dowiedzie czegos wiecej, niz faktu ze SWL jest pojeciem szerszym niz krotkofalarski czy broadcastingowy aspekt tegoz?


Greg.. moje pytanie o staz SWL bylo retoryczne, z lekkim dodatkiem ironii i szczypta sarkazmu.. liczylem ze jesli ktos odpowie, to raczej zwolennik stazu.. zgadzam sie ze obecnie to idiotyzm...

Cytuję fragmenty z PT, dotyczące słuchania i służby radiokomunikacyjnej amatorskiej. Sami oceńcie proszę, czy można bezkarnie słuchać poza pasmami radioamatorskimi.

Na brązowo zaznaczyłem ciekawostkę o której nie wiedziałem wcześniej może w tym jest nadzieja dla naszego hobby i prowadzenia nasłuchów?


Moje wnioski w temacie nasłuchów w Polsce:
a) Tylko urządzenia odbiorcze (nie posiadające nadawania) nie wymagają pozwolenia. Posiadacze pozwolenia radiokomunikacyjnego mogą używać do nasłuchów urządzeń nadawczo-odbiorczych na które posiadają pozwolenie (radioamatorskie, lotnicze, morskie etc.).
b) Pomimo legalnego posiadania skanera, zakazane jest zapoznawanie się (czyli słuchanie ze zrozumieniem), utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu (użytkowników końcowych, czyli .... i wymieńcie tutaj sobie kto jest użytkownikiem końcowym... Chyba można tu wypisać długą listę wszystkich pracujących poza pasmami radioamatorskimi, nawet użytkowników PMR).
c) Legalne wydaje się być odbieranie sygnałów zakodowanych np. ze źródeł komercyjnych nie przeznaczonych do publicznego odbioru, jednak bez dekodowania ich - czyli bez zapoznawania się z treścią

Zachęcam do rozmowy na ten temat!

PS. Tyle edycji, aby poprawnie pokolorować tekst.



Dz.U. 2004 Nr 171 poz. 1800 USTAWA z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
Opracowane na podstawie: Dz. U. z 2014 r. poz. 243, 827, 1198, z 2015 r. poz. 1069.


Art. 2. Określenia użyte w ustawie oznaczają:

29) publiczna sieć telekomunikacyjna – sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;

30) publicznie dostępna usługa telefoniczna – usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników, dla inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, połączeń telefonicznych krajowych lub krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej;

31) publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna – usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników;

35) sieć telekomunikacyjna – systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju;

36) służba radiokomunikacyjna – nadawanie, przesyłanie lub odbiór fal radiowych dla wypełnienia zadań określonych dla danej służby w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych;

37) służba radiokomunikacyjna amatorska – służbę radiokomunikacyjną mającą na celu nawiązywanie wzajemnych łączności, badania techniczne oraz indywidualne szkolenie wykonywane w celach niezarobkowych przez uprawnione osoby wyłącznie dla potrzeb własnych;

45) urządzenie radiowe – urządzenie telekomunikacyjne umożliwiające komunikowanie się przy pomocy emisji lub odbioru fal radiowych;

46) urządzenie telekomunikacyjne – urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji;


48) usługa telekomunikacyjna – usługę polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej;

49) użytkownik – podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej lub żądający świadczenia takiej usługi;

50) użytkownik końcowy – podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej lub żądający świadczenia takiej usługi, dla zaspokojenia własnych potrzeb;

Art. 144. 1. Nie wymaga pozwolenia używanie urządzeń radiowych przeznaczonych wyłącznie do odbioru .

2. Nie wymaga pozwolenia używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego:

2) używanego, zgodnie z przepisami międzynarodowymi, w służbie amatorskiej przez cudzoziemca oraz obywatela polskiego stale rezydującego za granicą podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jednorazowo pobyt taki nie jest dłuższy niż 90 dni;

Art. 149. 1. Obsługiwanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego, używanego w radiokomunikacji lotniczej, morskiej i żeglugi śródlądowej oraz w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej, wymaga posiadania świadectwa operatora urządzeń radiowych.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób wykonujących obowiązki w zakresie zadań komórek organizacyjnych i jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych oraz podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 3.

Art. 150. 1. Prezes UKE wydaje świadectwo operatora urządzeń radiowych na podstawie pozytywnego wyniku egzaminu z wiadomości i umiejętności osoby ubiegającej się o świadectwo operatora urządzeń radiowych oraz po udokumentowaniu przez nią wymaganej praktyki.

2. Egzaminy osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych przeprowadza komisja powołana przez Prezesa UKE, a w służbie radiokomunikacji lotniczej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Prezes UKE może powierzyć przeprowadzanie egzaminów:

1) w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej – organizacji zrzeszającej radioamatorów;

3. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych pobiera się opłaty.

4. Minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje i wzory świadectw operatora urządzeń radiowych, zakres wymogów egzaminacyjnych, zakres, tryb i okres niezbędnych szkoleń oraz praktyki,

2) termin złożenia wniosku o wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych albo jego odnowienie, tryb przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminów poprawkowych, sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, a także wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu i wydanie świadectwa, kierując się zasadą, że nie powinny one stanowić bariery dla osób zainteresowanych obsługą urządzeń radiowych
– biorąc pod uwagę międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne oraz przepisy międzynarodowe.

Art. 151. Osoby posiadające odpowiednie świadectwo operatora urządzeń radiowych, wydane przez Prezesa UKE lub przez uprawniony do tego organ zagraniczny, mogą obsługiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej urządzenia radiowe nadawcze lub nadawczo-odbiorcze, wykorzystywane dla potrzeb radiokomunikacji lotniczej albo radiokomunikacji morskiej i żeglugi śródlądowej, zgodnie z międzynarodowymi przepisami radiokomunikacyjnymi.

Art. 160.
3. Osoba, która korzystając z urządzenia radiowego lub końcowego, zapoznała się z komunikatem dla niej nieprzeznaczonym, jest obowiązana do zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej. Przepisy art. 159 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

-----------

Tajemnica telekomunikacyjna i ochrona danych użytkowników końcowych

Art. 159. 1. Tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych, zwana dalej „tajemnicą telekomunikacyjną”, obejmuje:
1) dane dotyczące użytkownika;
2) treść indywidualnych komunikatów;
3) dane transmisyjne, które oznaczają dane przetwarzane dla celów przekazywania komunikatów w sieciach telekomunikacyjnych lub naliczania opłat za usługi telekomunikacyjne, w tym dane lokalizacyjne, które oznaczają wszelkie dane przetwarzane w sieci telekomunikacyjnej lub w ramach usług telekomunikacyjnych wskazujące położenie geograficzne urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;
4) dane o lokalizacji, które oznaczają dane lokalizacyjne wykraczające poza dane niezbędne do transmisji komunikatu lub wystawienia rachunku;
5) dane o próbach uzyskania połączenia między zakończeniami sieci, w tym dane o nieudanych próbach połączeń, oznaczających połączenia między telekomunikacyjnymi urządzeniami końcowymi lub zakończeniami sieci, które zostały zestawione i nie zostały odebrane przez użytkownika końcowego lub nastąpiło przerwanie zestawianych połączeń.

2. Zakazane jest zapoznawanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że:
1) będzie to przedmiotem usługi lub będzie to niezbędne do jej wykonania;
2) nastąpi za zgodą nadawcy lub odbiorcy, których dane te dotyczą;
3) dokonanie tych czynności jest niezbędne w celu rejestrowania komunikatów i związanych z nimi danych transmisyjnych, stosowanego w zgodnej z prawem praktyce handlowej dla celów zapewnienia dowodów transakcji handlowej lub celów łączności w działalności handlowej;
4) będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi.

3. Z wyjątkiem przypadków określonych ustawą, ujawnianie lub przetwarzanie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej.

4. Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do komunikatów i danych ze swojej istoty jawnych, z przeznaczenia publicznych lub ujawnionych postanowieniem sądu wydanym w postępowaniu karnym, postanowieniem prokuratora lub na podstawie odrębnych przepisów.

DZIAŁ XI
Przepisy karne i kary pieniężne

Art. 208. 1. Kto bez wymaganego pozwolenia używa urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego, podlega karze grzywny w wysokości do 1000 złotych.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w sposób uporczywy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

3. Sąd może orzec przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do popełnienia czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

4. Sąd orzeka przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do popełnienia czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, jeżeli ich używanie zagraża życiu lub zdrowiu człowieka. Przepis art. 195 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się niezależnie od wartości przedmiotów, których przepadek orzeczono.

5. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.


Art. 209. 1. Kto:

24) narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 159,

26) przetwarza dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną, dane abonentów lub dane użytkowników końcowych w zakresie niezgodnym z art. 165,

– podlega karze pieniężnej.

1a. Kara, o której mowa w ust. 1, może zostać nałożona także w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę, jeżeli Prezes UKE uzna, że przemawiają za tym czas trwania, zakres lub skutki naruszenia.

3. Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

Art. 210. 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 209 ust. 1, nakłada Prezes UKE, w drodze decyzji, w wysokości do 3% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności.

2. Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes UKE uwzględnia zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe.

3. Podmiot jest obowiązany do dostarczenia Prezesowi UKE, na każde jego żądanie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania, danych niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary pieniężnej. W przypadku niedostarczenia danych, lub gdy dostarczone dane uniemożliwiają ustalenie podstawy wymiaru kary, Prezes UKE może ustalić podstawę wymiaru kary pieniężnej w sposób szacunkowy, nie mniejszą jednak niż:

1) wysokość wynagrodzenia, o której mowa w art. 196 ust. 5 (uchylony) – w przypadku kary, o której mowa w art. 209 ust. 2;

2) kwota 500 tysięcy złotych – w pozostałych przypadkach.

4. Jeżeli okres działania podmiotu jest krótszy niż rok kalendarzowy, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 500 000 złotych, a w przypadku czynów, o których mowa w art. 209 ust. 1 pkt 22a, jeżeli podmiot nie osiągnął w poprzednim roku kalendarzowym przychodu, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 10 000 złotych.

5. Kara stanowi dochód budżetu państwa.

"czy można bezkarnie słuchać poza pasmami radioamatorskimi."
Oczywiście że można. Wystarczy się z tym nie ujawniać.

Niepokoi mnie podział na pasma "amatorskie" (których "wolno", twoim Armandzie zdaniem, słuchać i być "nasłucowcem" i inne pasma, których słuchanie jest niedozwolone i słuchający ich nie jest "nasłuchowcem". Rozumiem, że masz tu na myśli policję, PSP, kolej itp. Co z nasłuchami CB, PMR, stacji komercyjnych, komunikacji kosmicznej itp? Przecież nie są to formalnie pasma amatorskie, więc słuchając ich traci się "status" nasłuchowca. (Pomijam, że słuchanie policji, PSP i kolei oraz tp. bez wykorzystywania pozyskanych informacji ma zerową szkodliwość społeczną.)

Myślę, że "nasłuchowcem" w znaczeniu szerokim, jest ten, kto w sposób programowy nasłuchuje radia. Koniec. A w znaczeniu wąskim - ten kto robi to z błogosławieństwem PZK. Może cały ten spór (chwilami totalnie niepoważny), który się tu toczy można by zażegnać definiując czym jest nasłuchowiec.
Dyskusja czysto akademicka. (Dobry był ten post, w którym ktoś napisał, że nasłuchowcy byli przed nadawcami - ciekawe czego słuchali... )

Podaruję sobie odnoszenie się do tego czy nasłuchowcy są fajniejsi czy nie od nadawców, wędkarzy i tych, co nie mają z radiem nic wspólnego, oraz kto jest większy kozak, bo mi się za bardzo chce śmiać

Nie ma o czym i o kim dyskutować tak głębiej.

Ktoś ma ochotę sobie tylko słuchać to niech sobie słucha.
Ten nie potrzebuje do tego żadnych "pseudo-licencji" nasłuchowych od urzędu bo nie ma takich.
Ino składki zapłacić za dostawę makulatury w te i we wte bo to kosztuje hajs.

A nasłuchowcy krajowych stacji RTV bo jakby abonament trzeba zapłacić. I tu też
pojawia się jakiś galimatias z tym tworem.

Tworem w istocie powołanym kiedyś do życia jako "czeladnik" co ma się naumieć bo neta nie było
radia nie kupił bo nie mógł ino w klubie grat stał i jakaś wiedza tam była od klubowiczów.

Dziś "czeladnicy" sami się uczą w tym hobby i to moim zdaniem wystarcza. To nie są mechanicy samochodowi
którzy muszą poczuć klucz od kół w dłoni bo klient płaci i wymaga i chce dojechać bezpiecznie.

Hobbyści radiowi sami się doszlifują. Byle by znali to BHP i przepisy oraz jak radio podłączyć bo to jest ważne
a nie to jak te znaczki pocztowe do klasera wsadzać