Forum Krótkofalarskie PKI

Od czasu do czasu nachodzą mnie pytania godne blondynki. Pocieszam się, że to nie objaw starczego uwiądu, tylko elastyczności umysłu.

Jak plastycznie wytłumaczyć, że elementy w antenie Yagi Uda wchodzą w swoje role. Mówiąc językiem dziecka, skąd reflector wie że z jego strony ma tłumić, a director że ma kierunkować pozytywnie w swoją stronę.
Te pojedyncze centymetry długości? Czy może anty-rezonansowy odstęp? Co tu jest wiodące?

Jak w/w Japończyk wpadł na to, co było przed nim, na jakim dorobku poprzedników bazował?

Twoje pytanie nie jest proste.......zobacz w książce Z. Bieńkowski "Amatorskie anteny KF i UKF" od strony 344
Robert

n
jak sama nazwa wskazuje, reflektor ma odbijać a direktor kierować. Takie role im przypisano i nie ma co dzielić włosa wzdłuż na 4

Direktor działa jak soczewka a reflektor jak zwierciadło... Sam sobie średnio to wyobrażam, ale tak to jest.

Z tego rozdziału (zmęczony jestem i pewnie drugie czytanie skorzystam więcej) potwierdza mi się odległość między elementami, która wpływa (przez wspomaganie/zwalczanie rezonansu). Np odległość reflektora ma bardzo ostry punkt gdzie wychodzi maksimum F/B. Wydłużanie reflektora/ów i skracanie direktorów ma pomocniczy efekt.

Książka zaledwie wzmianką podsumowuje "oto nadchodzą nowe yagi projektowane numerycznie (projektowanie jednocześnie na zysk, F/B i impedancję), charakterystyczne jest inna gra odstępami, wymiarami.

To rzuca ciekawe światło na projekty współczesnego DK7ZB. Chcesz 28 omów? masz chcesz 50 omów? masz.

Tak oto przeszedłem się z lat 1930 do 2000-2010 .... co było przed Japońskimi autorami? Jak zaawansowane było projektowanie? Co wtedy wiedzieli teoretycznie/matematycznie oprócz czysto praktycznych udanych/nieudanych prób KF? Nie wiem. Ktoś wie?

Dość fajne wyjaśnienie 'od ogółu do szczegółu' znajdziesz, jeśli nie straszny Ci szekspirowski język, na angielskiej wikipedii pod https://en.wikipedia.org/wiki/Yagi-Uda_antenna#Analysis Pierwszym krokiem jest wyobrażenie sobie reflektora/direktora jako dipola którego zwierasz elektrycznie, przez co wypromieniowuje odebraną z wibratora falę z powrotem, ale w przeciwnej fazie. W zależności od dodatkowej różnicy faz wynikającej z: różnicy długości wzgl. wibratora oraz odległości, dany element okazuje się pełnić rolę odbijającą lub kierującą.
Obejrzyj i prześledź wizualizację 2 i 3 elementowej anteny pod http://www.radartutorial.eu/06.antennas/Yagi%20Antenna.en.html lepsze to niż pisanie

pozdr.
Paweł

www.ok1mjo.com/all/ostatni/HAM/Practical_Antenna_Handbook.pdf (się ściąga)

Nie działa...(edycja swojego postu niestety też )... ale Google po wpisaniu "ok1mjo handbook" wyświetla na pierwszym miejscu.

Ale z tego wynika, że jesli by odsunąć reflektor od wibraatora jeszcze bardziej to powinien działać lepiej...

Bardzo wiele podobnych projektów mieli Rosjanie. Na podstawie ich pracy stosowano wieloelementowe anteny z falą bieżącą. Takie anteny pod oznaczeniem ABRH i ABRW zaprojektował Instytut Łączności we Wrocławiu i pracowały w profesjonalnej stacji komunikacyjnej Gdynia Radio (znak SPH na telegrafii) jako anteny odbiorcze.
Zanim używano anten Yagi-Uda i logperiodycznych, przez dekady stosowano anteny z falą bieżącą, na przykład rombowe (skonstruowane w 1931r.). Romb o boku równym dwa lambda jest jedną z najprostszych anten do komunikacji punkt-punkt i nadal jest z powodzeniem stosowany, mimo swoich wad.
Niestety o ABRH i ABRW pisano niewiele, mimo to, że zdaniem wielu ludzi, którzy pracowali w ośrodkach łączności, były to jedne z najlepszych anten odbiorczych, jakie kiedykolwiek skonstruowano.

Mam jeden zrzut ekranu z mmany oraz taki namiar G. Z. Ajzenberg: Anteny krótkofalowe, WNT, Warszawa 1968
Czy może ktoś ma tę książkę i mógłby przywieźć do Burzenina?

Edit - może być też oryginał po rosyjsku.

P.S. Jacku TAM też coś będzie chociaż mniej technicznie.

Trochę "na palcach" z tego co z DiDżej Bema pamiętam i z teorii oscylatorów w ciele stałym, khehe.
Każdy drut ma jakąś swoją częstotliwość rezonansową. Zwykle (zawęźmy się do anten i do tego do anten z prostego druta itp) przy długości druta równej połowie (wielokrotności) długości fali elektromagnetycznej mamy rezonans. Tak działa zwykły dipol. Jak mierzymy dipol w rezonansie (np. analizatorem) to widzimy ze ma on w impedancji tylko składową rzeczywistą (rezystancję promieniowania, dla prostego dipola ~75omów). Gdyby był krótszy albo dłuższy, miałby niezerową składową urojoną. Jak krótszy to by była ujemna - pojemnościowa (z wzoru na reaktancję można zobaczyć), jak dłuższy to indukcyjną.
No dobra, ale co to oznacza dla anten Y-U...
Otóż jak coś ma składową urojoną impedancji to nieco opóźnia albo wyprzedza się w swoich drganiach pole elektromagnetyczne (dokładnie tak jak przesuwa fazę cewka lub kondensator).
Z oddziaływania pola przesuniętego i głównego wychodzi że w pewnych kierunkach się znoszą, a w pewnych dodają.
W rzeczywistości nie jest tak różowo bo pole reemitowane z reflektora(ów) i direktora(ów) odbijają się w tę i nazad (wpływając m-in na impedancje naszego radiatora!) i wcale się tego tak piknie nie liczy

Działa, działa, ale link się źle wkleja. Zwróć uwagę co jest na początku w linii adresu.

Skopiuj to:

www.ok1mjo.com/all/ostatni/HAM/Practical_Antenna_Handbook.pdf

a jak dalej nie możesz, to skopuj sobie z folderu sieciowego:

http://www.ok1mjo.com/all/ostatni/HAM/

Trochę informatyki i już Koledzy się gubią ))

Pozdrawiam serdecznie!

genialnie plastycznie to podałeś. Przynajmniej ja nie musiałem czytać skutków ...


Ale dla pełności obrazu reszta wiodącej argumentacji....

Masz uścisk ręki prezesa.

E? Bo nie zakumałem - podobało się czy się "podobało"

http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=158&from=publication
Opps nie sprawdziłem że to tylko spis treści. Gdzieś na sieci jest ebook.


To nie objaw starczego uwiądu tylko dojrzałości umysłowej Twoje zwoje mózgowe zaczynają odrzucać prawdy objawione ("prąd płynie od plusa do minusa" a zaczynają szukać rzeczywistych wyjaśnień ("zara.. co to znaczy plus? A prąd?".
Nawet ludzie po studiach wierzą w różnego rodzaju prawa właśnie jak w prawdy objawione a to nieraz jest tak proste jak, przysłowiowy, drut.
Ot - takie np. prawo dyfuzji. Skąd gaz wie że ma się poruszać z lewa na prawo, skoro cząsteczka porusza się chaotycznie? (odp. brzmi - nie wie - to tylko kwestia statystyki )

Bardzo dziękuję! Świetna książka, szkoda, że nie miałem do niej dostępu w latach osiemdziesiątych.
Ogólnie lektura obowiązkowa dla każdego, kto ma zamiar cokolwiek kombinować z antenami. Widzę to już po szybkim przejrzeniu.

SP5OJCIEC by dodał jeszcze, że miłośnikom pracy w zawodach z użyciem Bardzo Grubego Stefana na niskich pasmach poleca rozdział 10.6 str. 176 - maksymalna moc doprowadzona do symetrycznego wibratora. Przeczytaj zanim zjarasz dipol, a potem wzmacniacz.


edit
Jacku, ABRH i ABRW to anteny o fali bieżącej, zatem właściwy byłby rozdział 15, strona 312 tego PDFa. Charakterystyki na stronie 316, strona 320, rozdział 5.15 to wyliczanie parametrów, 15.10 to antena pionowa oparta na tej samej zasadzie. 15.11 - konstrukcja praktyczna.

To jest w formacie DjVu.

Pod Linuksem ten plik da się otworzyć za pomocą programu Okular

Kawałek po polsku:

http://bcpw.bg.pw.edu.pl/Content/158/bdar_10_2.pdf