Forum Krótkofalarskie PKI

Światło dawały żarówki. A napisy poruszały się dzięki dużej ilości przekaźników i wybieraków obrotowych. Czyli elektromechaniczny rejestr przesuwny.
Programowanie zapewne polegało na ustawieniu jakiegoś pola z dużą ilością wtyczek i kabelków.

Nie jestem na 100% pewny, ale gdzieś mi tam dzwoni

Domyślam się, że interesuje Cię jak w latach 40 XX wieku sterowano ruchome reklamy świetlne składające się z żarówek.
Technologia zapisu informacji na karcie lub taśmie perforowanej już w XVIII wieku została użyta do sterowania krosien tkackich
http://pclab.pl/art32499-3.html
Budowano też takie zabawki jak "pianola - «mechaniczny instrument muzyczny, pianino lub fortepian z wmontowanym urządzeniem pneumatycznym, sterowanym przez taśmę perforowaną, uruchamiającym poszczególne młotki według zapisanego na taśmie programu»

Do takiej reklamy potrzebna taśma perforowana z "wydzierganym" napisem puszczona w kółko przez rząd styków lub fotoelementów (droższe rozwiązanie w technologii lampowej) gdzie każdy styk lub fotoelement odpowiadał jednej żarówce reklamy. Inna epoka to inna technologia.

Kiedyś u zegarmistrza "pod Arkadami" na ul. Świdnickiej była taka reklama ale napis zaiwaniał w kółko w postaci
taśmy perforowanej podświetlanej od tyłu.

Tasmy perforowane używano jeszcze nie tak dawno przy dalekopisach do zapisu tekstu i potem przepuszczania przez nadajnik automatyczny.

Fonty mają takie kształty że trudno było by je zbudować z kilkudziesięciu bitów (piksli)
jak w przypadku dzisiejszych "move sign".

W czasach gdy to montowano, nikt nie analizował tego pojęciami bitu i pamięci. To tak, jak by analizować działanie zegara wahadłowego za pomocą pojęć fizyki kwantowej



W internecie nie znajdziesz, bo to zbyt stara technika i nie była zbyt powszechna - konstruowano na zamówienie do konkretnych potrzeb.

Moja pamięć przywołała jeszcze jedno rozwiązanie takiego sterowania: metalowy walec na którego obwodzie mocowało się gotowe matryce liter wykonane z celuloidu. Walec połową obwodu był wsunięty do układu styków odpowiadających poszczególnym żarówkom. Zaleta to szybka wymienność tekstów. Wystarczyło powkładać właściwe matryce liter. Wada - długość tekstu ściśle określona.
Szeroka taśma perforowana w tym przypadku jest bardziej uniwersalna, bo nie ogranicza długości tekstu, ale wymaga za każdym razem preparowania nowej tasiemki.

Patrząc na ten wątek przypomniało mi się zasłyszane stwierdzenie, że gdyby poprosić dzisiejszych inżynierów o stworzenie mechanicznej maszyny liczącej (jak kiedyś w sklepach) to to byłoby dopiero wyzwanie.