W latach powojennych, a w szczególności w okresie zimnej wojny tego typu nadajniki były stosowane przez agentów oraz przez pododdziały dalekiego rozpoznania i grupy dywersyjno sabotażowe. Celem stosowania tych urządzeń było skrócenie czasu nadawania. Z reguły do kodowania informacji wykorzystywane były filmy z taśmy celuloidowej. Kodowanie odbywało się przy użyciu rysika lub klucza sztorcowego, a następnie przekładano tak podziurkowaną taśmę w odpowiedni otwór i przekręcało się korbką. Informacja została nadana w ciągu 3 sekund. Po wykorzystaniu taśmę niszczono przez spalenie lub rozpuszczano w specjalnym płynie. Regułą było, aby meldunek nie zawierał więcej niż 50 grup pięcioznakowych. Odbiór odbywał się za pomocą specjalnych dekoderów lub był zapisywany na taśmie magnetofonowej. Do odbioru wykorzystywano odbiornik radiostacji R-118R lub odbiornik krótkofalowy R-155R. W latach 70 XX wieku miałem okazję z tymi urządzeniami się zapoznać.
Pozdrawiam
Jacek
Pozdrawiam
Jacek