Takiego "parecznika" z ferrytów stosuję się głównie dla niskich częstotliwości. W podanym przez kol. SP3SWJ przykładzie przewód nawinięty jest wielokrotnie, stąd o wiele większa indukcyjność i co za tym idzie sprzężenie pomiędzy sygnałami nie będącymi współbieżnymi i większe tłumienie niż pojedynczej rurki.
Nawinięcie na pojedynczym rdzeniu jest ekonomiczne i zgrabne, ale dochodzą pojemności pasożytnicze(choć w przykładzie empirycznym tego nie widać za bardzo). W przypadku szeregu rurek problem nie istnieje, ale winno być ich więcej i powinny do siebie ściśle przylegać.
Pytanie o ile więcej i czy aby np 30 rurek to nie za dużo? Może wystarczy np. 10...
Chyba bez praktycznego eksperymentu się nie obędzie
.
Nawinięcie na pojedynczym rdzeniu jest ekonomiczne i zgrabne, ale dochodzą pojemności pasożytnicze(choć w przykładzie empirycznym tego nie widać za bardzo). W przypadku szeregu rurek problem nie istnieje, ale winno być ich więcej i powinny do siebie ściśle przylegać.
Pytanie o ile więcej i czy aby np 30 rurek to nie za dużo? Może wystarczy np. 10...
Chyba bez praktycznego eksperymentu się nie obędzie
.
Michał
SQ6OWF
SQ6OWF